Ray's Stories

Έχουμε συνηθίσει πια την αναγγελία των δεκάδων νεκρών καθημερινά. Έπαψαν να μας τρομάζουν οι αριθμοί και η φρίκη έγινε στατιστική. Η πανδημία και οι συνέπειές της έγιναν η κανονικότητά μας, στην αναμονή της άλλης κανονικότητας, της «κανονικής», προ κορονοϊού, μιας εποχής που μοιάζει απίστευτα μακρινή και ας έχουν περάσει μόνο 19 μήνες από τότε που ξεκίνησε ο εφιάλτης.  Μάσκες, τεστ, αυστηρά μέτρα προσωπικής υγιεινής, κοινωνική αποστασιοποίηση, απομόνωση, φόβος, ατομικότητα, τηλεργασία, χαιρετισμός με τον αγκώνα, απώλεια. Το βιβλιαράκι αυτό αγοράστηκε υπό συνθήκες πανδημίας, σε μια έκθεση βιβλίου στο Ζάππειο που επιχείρησε να επαναφέρει το αυτονόητο στην καθημερινότητα. Μια βόλτα σε μια έκθεση. Αγοράστηκε με τη μάσκα στο πρόσωπό μου και με το απολυμαντικό τζελ στην τσάντα, το οποίο και χρησιμοποίησα στη συνέχεια μετά την ανταλλαγή χρημάτων με τον υπάλληλο στο περίπτερο του εκδοτικού οίκου. Το βιβλιαράκι πήρε λίγη απ' τη μυρωδιά του χημικού καθώς το ξεφύλλιζα με την περιέργεια του αν...

Σε περίπου ένα μήνα πέφτει η αυλαία μιας πολύκροτης όσο και συγκλονιστικής δίκης. Το τριμελές εφετείο κακουργημάτων της Αθήνας θα ανακοινώσει το πρωί της 7ης Οκτωβρίου την απόφασή του για τους 68 συνολικά κατηγορούμενους της νεοναζιστικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή. Είναι μια δίκη που ξεκίνησε πριν από 5,5 χρόνια και το δικαστήριο θα κληθεί να εκδώσει απόφαση, με βάση τα στοιχεία που αφορούσαν τρεις κύριες υποθέσεις: δολοφονία Φύσσα 18/09/2013, απόπειρα ανθρωποκτονίας εις βάρος των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ 12/09/2013 και απόπειρα ανθρωποκτονίας εις βάρος των Αιγυπτίων αλιεργατών 12/06/2012, ενώ έχουν συσχετιστεί ως στοιχεία εις βάρος της Χρυσής περίπου άλλες 100 δικογραφίες με επιθέσεις από όλη την Ελλάδα. Είναι ίσως περιττό να αναφερθεί η σημασία της δίκη αυτής και της απόφασης που θα τη συνοδεύει. Είναι η πρώτη φορά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο που σε παγκόσμιο επίπεδο μια νεοναζιστική οργάνωση έρχεται αντιμέτωπη με τη δικαιοσύνη αντιμετωπίζοντας μεταξύ άλλων τις κατηγορίες της σύστασης ...

Κάποια στιγμή η πλειονότητα των Ελλήνων αναγνωστών θα πρέπει να φ τύσει την καραμέλα «δεν υπάρχουν άξ ιοι σύγχρονοι Έλληνες συγ γραφείς». Θα πρέπει να αφήσει πίσω της την ξακουστ ή γενιά του 30, να ξεχάσει την αμήχανη γενιά του 80 (με τις όποιες φωτεινές εξαιρέσεις της) και να μπει στη διαδικασία να αναζητήσει τη νέα φ ουρνιά συγγραφέων, αυτή του 2 1ου αιώνα, στην ο ποία ανήκει ο Νίκος Μάντης.  Εδώ έχουμε ένα πολυσέλιδο, δ αιδαλώδες μυθιστόρημα 600 σελίδων που στην ουσία είναι τρεις ιστορίες, δοσμένες σε μία. Τρεις ιστορίες σε διαφορετικές χρονικές περιόδους της Ελλάδ ας, από την Αθήνα του 2012 στην Αθήνα του 1973 και εν συνεχ εία σε ένα νησί του 1985 , ώσπου να φ τάσουμε στο τέλος, στην Αθήν α του 2015.  Τρεις ιστορίες των οποίων η διαφορετικότητα φαίνεται σε αρκετά σημεία, τόσο στην τεχνική της αφήγησης όσο και στο ύφος, μια διαφορετικότητα που δεν ξενίζει αλλά αρμο νικά δένει στο σύνολό της. Κι αυτό ε ίναι επίτευγμα.  «Οι Τυφλοί» δεν ε ίνα ι ένα εύκολο βιβλί...

Με τον αντικομμουνισμό του συγγραφέα διαφωνώ κάθετα. Τον συνάντησα αρκετές φορές στις σελίδες αυτού του ταξιδιωτικού βιβλίου, όπως συνάντησα και την αγάπη του για τη Ρωσία.  Συνεπώς αυτή εδώ η παρουσίαση θα αποφύγει τις πολιτικές κρίσεις -δεν έχει νόημα εξάλλου -   και θα μείνει στο ζουμί που δεν είναι άλλο από ένα σεργιάνι σε μέρη της Ρωσίας του σήμερα. Κομμάτια απ' το βιβλίο είχαν δημοσιευτεί σε συνέχειες στη λογοτεχνική επιθεώρηση Books Of Journal, εδώ, βρίσκεται το σύνολο των εντυπώσεων του συγγραφέα απ' τα ταξίδια του στη Ρωσία. Η γραφή είναι «δημοσιογραφική». Μεστή, απέρριτη, κινηματογραφική. Οι λογοτεχνικές πινελιές της ξεχωρίζουν στα κείμενα που αναφέρονται στους μεγάλους Ρώσους ποιητές και συγγραφείς του παρελθόντος, κείμενα που γράφονται επί τη ευκαιρία μιας επίσκεψης σε κάποιο μουσείο ή στο σπίτι κάποιου απ' αυτούς που έχει γίνει μουσείο. Οι σελίδες επίσης περιλαμβάνουν γενναίες δόσεις βότκας και κλασικών ρώσικων μεζέδων να τη συνοδεύουν, όπως είναι το αγγουρ...

Απ' το μπλακόνι κρέμεται η πλαγιά του λόφου. Μπορεί βέβαια να συμβαίνει και το ανάποδο, το μπαλκόνι να κρέμεται στην πλαγιά. Όπου κι κοιτάξω πέτρα και νερό, χώμα και νερό, το κυκλαδικό τοπίο. Πέρα, στο βάθος, η Κύθνος μοιάζει με ακίνητο καράβι που ξέμεινε καταμεσής του πελάγου.  Είναι Κυριακή πρωί, ο ελληνικός καφές κρυώνει στο φλυτζάνι, το τσιγάρο αργοσβήνει στο τασάκι, τα τζιτζίκια τραγουδάνε από νωρίς. Οι καμπάνες της εκκλησίας αντιλαλούν στην μικρή κοιλάδα. Τόπους, τόπους στο τοπίο ξεχωρίζουν καλαμιές και ελιές. Ο δρόμος ως κάτω στο χωριό, πικρίζει απ' τις δάφνες.  Χώμα, νερό και πέτρα. Με μικρές παραλλαγές σε κάθε κομμάτι γης. Κάθε νησί μοιάζει το ίδιο αλλά δεν είναι το ίδιο. Η ρίγανη γαργαλάει τα ρουθούνια. Η ρίγανη αγαπάει τις Κυκλάδες. Κάτω απ' το μπαλκόνι είναι φυτεμένη μια ροδακινιά. Στον κορμό της χουζουρεύουν δύο γάτες.  Δε νομίζω πως υπάρχει πουθενά νησί στον κόσμο που να το αγαπούν τόσο πολύ οι γάτες και το νησί ν' ανταποδίδει αυτή την αγάπη. Κάποτε...

Αυτή η συλλογή με τις μικρές ιστορίες μου άρεσε ιδιαίτερα. Είχε κάτι το απίστευτα οικείο για μένα που δεν μεγάλωσα στο Μετς -στα σύνορα με το Παγκράτι- αλλά ζω στην περιοχή -με κάποια μικρά διαλείμματα- εδώ και 13 χρόνια. Συνεπώς, ο Λέντζος, ο Μεγαρίτης, το Κόρονετ, το Άλσος, η Ερατοσθένους, η Αρχιμήδους, η Ευτυχίδου, η Σπύρου Μερκούρη, είναι κομμάτια μιας μονότονης πλην αγαπημένης και ενίοτε νοσταλγικής καθημερινότητας. Κάπως έτσι είναι και τα κείμενα του Γιάννη Μπασκόζου: Γραμμένα με αρκετή δόση νοσταλγίας για το Παγκράτι-Μετς μιας άλλης εποχής, τόσο κοντινής όσο και μακρινής ταυτόχρονα. Οι εποχές όπου ο Λέντζος βρισκόταν στην κορυφή της αναγνωρισιμότητάς του, που το Άλσος Παγκρατίου ήταν το μέρος για συναυλίες μουσικών γκρουπ που ψάχνονταν, σε μια Αθήνα που επιχειρούσε να εκμοντερνιστεί και να αποκτήσει ένα προφίλ περισσότερο ευρωπαϊκό. Αξίζει να το διαβάσει κανείς και στη συνέχεια να κάνει μια βόλτα στα μέρη που περνάνε απ' τις σελίδες του βιβλίου. Εκεί που ο Μεγαρίτης έγι...