Ray's Stories

Το να τελειώνεις ένα βιβλίο του Μίτσελ (Σάουθπορτ, Γουόρτσετσερ, Αγγλία, 1969) συνοδεύεται πάντα από μια γερή δόση μελαγχολίας για κάτι όμορφο, που αν και μεγάλο (τα βιβλία του είναι ογκώδη), τελείωσε. Είναι η ιστορία που σε κινητοποιεί, είναι το γράψιμο, είναι οι χαρακτήρες, είναι αυτή η «φιλοσοφία» που διέπει τα βιβλία του πως «τα πάντα συνδέονται» στον χώρο και τον χρόνο, όπως μας αποκάλυψε στο κλασικό του, πλέον, πόνημα Cloud Atlas (σχεδόν 20 χρόνια πριν) και είδαμε να επαναλαμβάνεται στα «Χίλια Φθινόπωρα του Γιάκομπ ντε Ζουτ» , αλλά και στα «Κοκάλινα Ρολόγια» . Για να είμαι ειλικρινής πίστευα πως αυτή τη φορά θα άφηνε πίσω του αυτό το μοτίβο. Το θέμα εξάλλου του παρόντος βιβλίου δεν προσφερόταν ή τουλάχιστον δεν σε προϊδέαζε για μια τέτοιου τύπου επανάληψη, την οποία και δεν σημειώνω ως αρνητικό στοιχείο, τουναντίον, εκ του αποτελέσματος θεωρώ ότι είχε τη δική της ξεχωριστή σημασία. Είναι λες και τα βιβλία του Μίτσελ δεν τα κρίνεις αποκλειστικά και μόνο ξεχωριστά το ένα μετά τ...

Νομίζω πως κάθε βιβλίο του Ντέιβιντ Μίτσελ είναι μια αναγνωστική απόλαυση. Η εμπειρία μου με αυτόν άρχισε από το δυσεύρετο πια «Ο Άτλας του Ουρανού» των εκδόσεων «Ελληνικά Γράμματα» και συνεχίστηκε με το κορυφαίο, «Τα Χίλια Φθινόπωρα του Γιάκομπ ντε Ζουτ» από τις εκδόσεις Τόπος (διαβάστε  ΕΔΩ ). Στον Μίτσελ αρέσουν τα μεγάλα ερωτήματα. Η ζωή, ο θάνατος, η ύπαρξη, ο χρόνος, το αέναο συνεχές της δημιουργίας, είναι ζητήματα που απασχολούν τους ήρωές του και κατ' επέκταση τον αναγνώστη που θα βυθιστεί στις πολλές και πυκνογραμμένες σελίδες των μυθιστορημάτων του.  Τα «Κοκάλινα Ρολόγια», έρχονται πιο κοντά στο «Ο Άτλας του Ουρανού», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο συγγραφέας επαναλαμβάνεται. Είναι αυτή η αντίληψη της Συνέχειας , το γεγονός πως όλα τα δεδομένα της ύπαρξής μας ενώνονται στο διηνεκές του χρόνου, μ΄έναν περίεργο όσο και θαυμαστό τρόπο, τόσο με εκείνα αυτών που προηγήθηκαν πριν από μας όσο και με εκείνα όσων έπονται. Πάνω σε αυτή ακριβώς την αντίληψη στήνει τη μυθοπλασ...