Ray's Stories

Νομίζω πως κάθε βιβλίο του Ντέιβιντ Μίτσελ είναι μια αναγνωστική απόλαυση. Η εμπειρία μου με αυτόν άρχισε από το δυσεύρετο πια «Ο Άτλας του Ουρανού» των εκδόσεων «Ελληνικά Γράμματα» και συνεχίστηκε με το κορυφαίο, «Τα Χίλια Φθινόπωρα του Γιάκομπ ντε Ζουτ» από τις εκδόσεις Τόπος (διαβάστε  ΕΔΩ ). Στον Μίτσελ αρέσουν τα μεγάλα ερωτήματα. Η ζωή, ο θάνατος, η ύπαρξη, ο χρόνος, το αέναο συνεχές της δημιουργίας, είναι ζητήματα που απασχολούν τους ήρωές του και κατ' επέκταση τον αναγνώστη που θα βυθιστεί στις πολλές και πυκνογραμμένες σελίδες των μυθιστορημάτων του.  Τα «Κοκάλινα Ρολόγια», έρχονται πιο κοντά στο «Ο Άτλας του Ουρανού», χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο συγγραφέας επαναλαμβάνεται. Είναι αυτή η αντίληψη της Συνέχειας , το γεγονός πως όλα τα δεδομένα της ύπαρξής μας ενώνονται στο διηνεκές του χρόνου, μ΄έναν περίεργο όσο και θαυμαστό τρόπο, τόσο με εκείνα αυτών που προηγήθηκαν πριν από μας όσο και με εκείνα όσων έπονται. Πάνω σε αυτή ακριβώς την αντίληψη στήνει τη μυθοπλασ...

Αυτό το καλοκαίρι ξαναδιάβασα Κινγκ. Είχα να τον πιάσω στα χέρια μου απ' τα 20 χρόνια μου -αν εξαιρέσω την ανάγνωστη του επτάτομου Μαύρου Πύργου πριν από καμιά δεκαετία.  Εδώ πρόκειται για μια πολυσέλιδη συλλογή διηγημάτων (κάποια ίσως λόγω όγκου και μόνο θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν νουβέλες) για την οποία ο συγγραφέας σημειώνει πως: «Κάποιες απ' αυτές τις ιστορίες έχουν προδημοσιευτεί, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ολοκληρώθηκαν τότε ή ολοκληρώνονται τώρα. Ώσπου να αποσυρθεί ένας συγγραφέας ή να πεθάνει το έργο του δεν είναι ολοκληρωμένο. Μπορεί να πάντα να βελτιωθεί και να αναθεωρηθεί». Θα ξεκινήσω λίγο ανάποδα την παρουσίαση αφού ευχηθώ χρόνια πολλά στον Στίβεν Έντουιν Κινγκ που χθες έκλεισε τα 70 του χρόνια. Αν θυμάμαι καλά το πρώτο βιβλίο του που έπεσε στα χέρια μου ήταν το «Κριστίν» -ένα ταλαιπωρημένο αντίτυπο των εκδόσεων Bell με πολύ ψιλά γράμματα- το οποίο και διάβασα εκεί στην ηλικία των 11,12 ετών, στα μέσα της δεκαετίας του 80. Η σχέση μου λοιπόν με τον Κινγκ κρ...

Είναι η τρίτη φορά στα περίπου πέντε χρόνια που το ιστολόγιο ασχολείται με βιβλίο της αποκαλούμενης «λογοτεχνίας του φανταστικού». Όχι επειδή δεν μου αρέσει, αλοίμονο, έχω ρουφήξει σελίδες επί σελίδων (Τόλκιν, Μπάρκερ, Κινγκ, Γκρέϊαμ Τζόις, την δική μας Ιωάννα Μπουζαροπούλου κ.α.) του είδους, ωστόσο, ομολογώ, τα τελευταία χρόνια δεν βρίσκεται στις προτεραιότητές μου. Με χαρά, όμως, είδα τις εκδόσεις «Ίκαρος» να επενδύουν σ' έναν γνωστό συγγραφέα του είδους, τον Νιλ Γκέϊμαν, και να εκδίδουν ίσως το πιο γνωστό του έργο, το Neverwhere, το οποίο στο παρελθόν μεταδόθηκε τόσο ραδιοφωνικά όσο και τηλεοπτικά απ' το BBC. Αν μάλιστα δούμε τα ονόματα των ηθοποιών που «δάνεισαν» τις φωνές τους στην ραδιοφωνική διασκευή (Τζέιμς Μακαβόι, Νάταλι Ντόρμερ και Μπένεντικτ Κάμπερμπατς), έχουμε μια σαφή εικόνα για το πόσο καλά οι Βρετανοί μπορούν να προωθήσουν τη λογοτεχνία τους.  Στην πλοκή τώρα. Βασικός ήρωας είναι ο Ρίτσαρντ, ένας νεαρός, μάλλον ντροπαλός, ασφαλιστής στο επάγγελμα και αρρα...