Μέρες του Αυγούστου

Ο πιτσιρικάς ήθελε να βουτήξει. Η μητέρα του σκεφτόταν αν έπρεπε να τον αφήσει. Είχε υγρασία, βοήθησε η βροχή που έπεσε πριν. Περπάτησαν για λίγο και τελικά επικράτησε η μητρική προστασία. Ο ήλιος χάθηκε στο Ιόνιο. Πιο πέρα μια παρέα συζητούσε χαμηλόφωνα. Η θάλασσα ακουγόταν μόνο. 
 
Λίγο μετά έπεσε η νύχτα...
 
Χοτ Ντογκ!
 
Σπάνια φωτογραφία! Συνήθιως κοιμούνται χωριστά!
Το ηλιοβασίλεμα στο Ιόνιο παραμένει αξεπέραστο...



Κι ένα βράδυ μετά τη βόλτα με τα σκυλιά, ο μπόμπιρας βγήκε κάτω από ένα αυτοκίνητο και με απίστευτη τόλμη μας πήρε από πίσω. Μετά τις πρώτες αναγνωριστικές μυρωδιές και το πρώτο βράδυ που είμασταν σε φάση "δεν θέλω πολλά πολλά με σένα μικρέ"... οδηγηθήκαμε στις μεγάλες αγάπες. Family grows!

Σχόλια

  1. Nasia20 Αυγούστου 2013 στις 11:28 μ.μ.

    πολύ όμορφη η παραλία μας ειδικά όταν δεν έχει κόσμο!
    καλή συνέχεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δημήτρης Τερζής21 Αυγούστου 2013 στις 11:19 π.μ.

      Πως μπορεί να γεμίσει μια παραλία σχεδόν 10 χλμ??? Ούτε στην Γκόα στην Ινδία τέτοια άπλα. Καλημέρα, επίσης!

      Διαγραφή
  2. flash20 Αυγούστου 2013 στις 11:46 μ.μ.

    ο κύριος (είναι κύριος ε; μη μου το χαλάσετε :p) με το σοκολατί χρώμα
    και τις ιδιαίτερες ξαπλωυπνοσυνήθειες, είναι Έρωτας! από το προπροηγούμενο ποστ ακόμα...
    σχεδόν όσο και τα νυχτερινά μπάνια... για να το ορίσουμε :ο)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δημήτρης Τερζής21 Αυγούστου 2013 στις 11:19 π.μ.

      Κυρία... Όλες κυρίες!

      Διαγραφή
    2. flash21 Αυγούστου 2013 στις 6:46 μ.μ.

      άντε κομμάτια να γίνει :P
      τότε είναι Φίλη-έρωτας!
      παρακαλώ όπως μου μεταφέρετε τακτικά τα νέα της φίλης μου
      και της παρέας της! ;)

      Διαγραφή
  3. Levina24 Αυγούστου 2013 στις 10:26 μ.μ.

    Nα το προσέξεις αυτό το Family grows...
    γιατί σε βλέπω με τέσσερα σκυλιά και είκοσι γατιά όπως την έχω πατήσει εγώ :-)
    όσοι πιστοί προσέλθετε!
    ..... και η ζωή συνεχίζεται .....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δημήτρης Τερζής27 Αυγούστου 2013 στις 10:41 μ.μ.

      Όντως η ζωή συνεχίζεται Levina. Με τα προβλήματα και τις χαρές της. Δυστυχώς ζούμε σε μια εποχή με πολλά προβλήματα και τούτες οι στιγμές είναι που σε κάνουν να ξεφεύγεις λίγο...

      Δεν θα την πατήσω. Ήδη μ' έχουν τρελάνει τα τρία τους. Επικοινώνησα μάλιστα με τον τοπικό φιλοζωϊκό σύλλογο και θα στειρώσουν τις σκυλίτσες δωρεάν σε λίγους μήνες.

      Διαγραφή
  4. Tremens27 Αυγούστου 2013 στις 4:40 μ.μ.

    Αχ, Αυγουστιάτικες ομορφιές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δημήτρης Τερζής27 Αυγούστου 2013 στις 10:41 μ.μ.

      Το καλό με την επαρχία φίλε.. είναι πως ΖΕΙΣ τις εποχές και τις αλλαγές τους.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Στον Καθένα Αυτό που του Αξίζει, του Λεονάρντο Σάσα

Εικόνα
  Σ' ένα χωριό της δυτικής Σικελίας συντελείται ένα διπλό έγκλημα. Ο φαρμακοποιός και ο γιατρός βρίσκονται δολοφονημένοι ενώ είχαν πάει για κυνήγι. Το εντυπωσιακό είναι πως λίγες μόλις μέρες πριν, ο φαρμακοποιός είχε λάβει μια απειλητική επιστολή στην οποία δεν έδωσε σημασία. Οι έρευνες των αρχών αποβαίνουν σύντομα άκαρπες, καθώς δεν φαίνεται να υπάρχουν ύποπτοι. Οι προεστοί του χωριού αναλώνονται σε υποθέσεις και κουτσομπολιά και μόνο ένας νεαρός καθηγητής, λάτρης της λογοτεχνίας και των βιβλιοκριτικών δημοσιεύσεων επιχειρεί να συνθέσει το παζλ του μυστηρίου. Αυτή είναι με λίγα λόγια η υπόθεση.  Ο Λεονάρντο Σάσα (1921-1989) καταγράφεται ως ένας απ' τους μεγαλύτερους συγγραφείς της Σικελίας, αυτού του κομματιού της Ιταλίας που θεωρεί τον εαυτό του ακόμα και σήμερα ανεξάρτητο από την ηπειρωτική χώρα. Έζησε και εργάστηκε για πολλά χρόνια στο νησί, υπήρξε πολέμιος της καθολικής εκκλησίας και Αριστερός (παρά το γεγονός ότι ο πατέρας του είχε ασπαστεί τον φασισμό του Μουσολίνι)....
Διαβάστε περισσότερα

Μισή ζωή (Ζωή)

Εικόνα
Ήταν ένα από εκείνα τα πρωινά Δευτέρας που η καρδιά αιμορραγεί. Μια από εκείνες τις μέρες που ο ήλιος λάμπει σ' ένα πεντακάθαρο ουρανό. Ένα πρωινό από εκείνα που η ψυχή συννεφιασμένη άφηνε το μωβ και το γκρι να σκεπάζει το γαλάζιο. Να το σκεπάζει και να το κουκουλώνει σαν να θέλει να το προστατέψει ή να το πνίξει. Ήταν μια ώρα που η σιωπή ήταν το προαπαιτούμενο στοιχείο για να μην πάει η μέρα χειρότερα. Και εκείνη η αίσθηση, η απόλυτη αίσθηση της άρνησης. "Αναρωτιέμαι πότε θα κόψω τα δάχτυλά μου για να πάψω να κρύβομαι πίσω από αυτά". Πήγε στην τουαλέτα του γραφείου και με ένα χαρτοκόπτη έκοψε το δάχτυλό της. Το αίμα πετάχτηκε ζωντανό και σκούρο κόκκινο, σχεδόν μαύρο και εκείνη δεν πόνεσε. Αναθεμάτισε τον εαυτό της που απλά δεν είχε το κουράγιο να το κόψει σύριζα. Δεν μπορούσε να δει τι ακριβώς είχε κάνει αλλά όπως και σχεδόν όλα στη ζωή της, το δάχτυλο κρεμόταν μισοκομμένο, με τη σάρκα να χάσκει στο σημείο του κοψίματος, πνιγμένη στο αίμα. Ο πόνος τής ψαλλίδισε την ανα...
Διαβάστε περισσότερα

EXPO 58, του Τζόναθαν Κόου

Εικόνα
Ώρες ώρες λειτουργώ σαν τον κάβουρα. Ενώ όλος ο κόσμος περίμενε να διαβάσει στην «Μέση Αγγλία» το νέο βιβλίο του αγαπημένου στην Ελλάδα συγγραφέα από το Μπέρμιγχαμ, εγώ ανέσυρα από τα ράφια της βιβλιοθήκης ένα παλαιότερο βιβλίο του, το Expo 58, το οποίο δεν είχα διαβάσει έως σήμερα. Νομίζω ότι η έμπνευση της στιγμής με δικαίωσε. Ο λόγος είναι απλός. Η θεματολογία του σε πηγαίνει, πίσω, στην αρχή, στη δεκαετία του 50 όταν η Ευρώπη προσπαθούσε να στηθεί στα πόδια της, 13 χρόνια μετά την ολοκληρωτική καταστροφή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και με τον Ψυχρό Πόλεμο να βρίσκεται στο ζενίθ του.  Η ιδέα μιας ενωμένης Ευρώπης είναι στα σπάργανα ακόμα, ενώ σήμερα 61 χρόνια μετά, απειλείται όσο ποτέ άλλοτε. Το Brexit αποτέλεσε ένα σημαντικό κεφάλαιο σε αυτή την εξέλιξη και μιας και ο Κόου στο «Μέση Αγγλία» ασχολείται με αυτό, η συγκυρία ήταν ιδανική για να πιάσω το νήμα της ιστορίας από την αρχή. Όπως και στον «Ιδιωτικό Βίο του Μάξουελ Σιμ», ο βασικός χαρακτήρας του «Expo 58» είναι ένας μι...
Διαβάστε περισσότερα