Ο άνδρας που... (Λία IV)
Βρήκα το Ray's Bar χωμένο σ' ένα μισοσόκακο μεταξύ Αιόλου και Ερμού που δεν έπιανε το μάτι σου. Η ώρα περασμένη, ο κόσμος λίγος στο δρόμο, το προσπέρασα στην αρχή και έκανα για ένα τέταρτο κύκλους μέχρι να επιστρέψω στη σωστή είσοδο και να δω την παλιά ξύλινη επιγραφή, τη φωτισμένη ασθενικά που παρέπεμπε σε πανδοχείο από μυθιστόρημα της Τζέιν Όστιν. Άνοιξα τη βαριά, όπως αποδείχθηκε, πόρτα και βρέθηκα σε ένα παραλληλόγραμμο χώρο στον οποίο δέσποζε μια ξύλινη μπάρα αριστερά με προθήκες ποτών από πίσω και ψηλά ξύλινα σκαμπό από μπροστά. Το μαγαζί δεν είχε κόσμο. Ο μπάρμαν ήταν γύρω στα 40, με διαμαντένιο σκουλαρίκι στο αυτί, φτιαγμένος ήδη είτε από ποτό είτε από χόρτο - μάλλον χόρτο ήταν γιατί ένοιωσα να το μυρίζω - ο οποίος με κοίταξε αδιάφορα και συνέχισε τη δουλειά του που για τη συγκεκριμένη ώρα ήταν "κοιτάζω τον εαυτό μου στον απέναντι καθρέφτη και αναρωτιέμαι πόσο μοιραίος μπορώ να γίνω". Πλησίασα, με τη σκέψη πως με είχε κοροιδέψει, πως δεν ήταν εκεί αλλά αποφά...
έξι χρόνια μετά... συγκλονιστικό το ρεπορτάζ πραγματικά!
ΑπάντησηΔιαγραφήεκείνο το καλοκαίρι, όταν μπήκαν οι φωτιές στην Πάρνηθα ακόμα ήμουν στην Αθήνα... και εκείνο το καλοκαίρι έφυγα από την Αθήνα. ενώ καιγόταν η Ελλάδα απ'άκρη σ'άκρη, και μαζί της και η ελπίδα...
κι όμως ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο εκείνο το καλοκαίρι έχει στιγματιστεί από την φωτιά, τον καπνό και τη φωτιά, και την οδύνη...
για τα ανθρώπινα θύματα. για την φυσική ομορφιά. για την Αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου έθνους...
θυμάμαι ένα θολό καλοκαίρι... όχι γιατί είναι ξεθωριασμένες οι μνήμες... θολό γιατι κατακλύστηκε από καπνό, ειδωμένο μέσα από δάκρυα... καίγονταν τα πάντα... ο τόπος που ήρθα, ο τόπος που κατάγομαι, τα μέρη που έκαναν διακοπές διάφοροι φίλοι...
κι όμως όλοι κλαίγαμε για το άφθαστο μαρτύριο που βίωναν οι άνθρωποι και ο τόπος στην Ηλεία... εκεί που ριμάχτηκε και η αξιοπρέπεια και η συλλογική ανθρωπιά και ευαισθησία με θράσος και με ειρωνία από τους δήθεν συντετριμένους ανίκανους που ανενόχλητοι βασιλεύουν ακόμα...
αυτό μου μένει... ένα θολό καλοκαίρι με τη γεύση της απελπισίας στο στόμα... η απελπισία βλέπεις έχει την ίδια γεύση με τα αποκαΐδια... μακάρι να δώσει να οργιάσει η φύση και η ψυχή μας, ομορφότερα από πρώτα...