Μισή ζωή (Ζωή)
Ήταν ένα από εκείνα τα πρωινά Δευτέρας που η καρδιά αιμορραγεί. Μια από εκείνες τις μέρες που ο ήλιος λάμπει σ' ένα πεντακάθαρο ουρανό. Ένα πρωινό από εκείνα που η ψυχή συννεφιασμένη άφηνε το μωβ και το γκρι να σκεπάζει το γαλάζιο. Να το σκεπάζει και να το κουκουλώνει σαν να θέλει να το προστατέψει ή να το πνίξει. Ήταν μια ώρα που η σιωπή ήταν το προαπαιτούμενο στοιχείο για να μην πάει η μέρα χειρότερα. Και εκείνη η αίσθηση, η απόλυτη αίσθηση της άρνησης. "Αναρωτιέμαι πότε θα κόψω τα δάχτυλά μου για να πάψω να κρύβομαι πίσω από αυτά". Πήγε στην τουαλέτα του γραφείου και με ένα χαρτοκόπτη έκοψε το δάχτυλό της. Το αίμα πετάχτηκε ζωντανό και σκούρο κόκκινο, σχεδόν μαύρο και εκείνη δεν πόνεσε. Αναθεμάτισε τον εαυτό της που απλά δεν είχε το κουράγιο να το κόψει σύριζα. Δεν μπορούσε να δει τι ακριβώς είχε κάνει αλλά όπως και σχεδόν όλα στη ζωή της, το δάχτυλο κρεμόταν μισοκομμένο, με τη σάρκα να χάσκει στο σημείο του κοψίματος, πνιγμένη στο αίμα. Ο πόνος τής ψαλλίδισε την ανα...
έξι χρόνια μετά... συγκλονιστικό το ρεπορτάζ πραγματικά!
ΑπάντησηΔιαγραφήεκείνο το καλοκαίρι, όταν μπήκαν οι φωτιές στην Πάρνηθα ακόμα ήμουν στην Αθήνα... και εκείνο το καλοκαίρι έφυγα από την Αθήνα. ενώ καιγόταν η Ελλάδα απ'άκρη σ'άκρη, και μαζί της και η ελπίδα...
κι όμως ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο εκείνο το καλοκαίρι έχει στιγματιστεί από την φωτιά, τον καπνό και τη φωτιά, και την οδύνη...
για τα ανθρώπινα θύματα. για την φυσική ομορφιά. για την Αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου έθνους...
θυμάμαι ένα θολό καλοκαίρι... όχι γιατί είναι ξεθωριασμένες οι μνήμες... θολό γιατι κατακλύστηκε από καπνό, ειδωμένο μέσα από δάκρυα... καίγονταν τα πάντα... ο τόπος που ήρθα, ο τόπος που κατάγομαι, τα μέρη που έκαναν διακοπές διάφοροι φίλοι...
κι όμως όλοι κλαίγαμε για το άφθαστο μαρτύριο που βίωναν οι άνθρωποι και ο τόπος στην Ηλεία... εκεί που ριμάχτηκε και η αξιοπρέπεια και η συλλογική ανθρωπιά και ευαισθησία με θράσος και με ειρωνία από τους δήθεν συντετριμένους ανίκανους που ανενόχλητοι βασιλεύουν ακόμα...
αυτό μου μένει... ένα θολό καλοκαίρι με τη γεύση της απελπισίας στο στόμα... η απελπισία βλέπεις έχει την ίδια γεύση με τα αποκαΐδια... μακάρι να δώσει να οργιάσει η φύση και η ψυχή μας, ομορφότερα από πρώτα...