Στον Καθένα Αυτό που του Αξίζει, του Λεονάρντο Σάσα
Σ' ένα χωριό της δυτικής Σικελίας συντελείται ένα διπλό έγκλημα. Ο φαρμακοποιός και ο γιατρός βρίσκονται δολοφονημένοι ενώ είχαν πάει για κυνήγι. Το εντυπωσιακό είναι πως λίγες μόλις μέρες πριν, ο φαρμακοποιός είχε λάβει μια απειλητική επιστολή στην οποία δεν έδωσε σημασία. Οι έρευνες των αρχών αποβαίνουν σύντομα άκαρπες, καθώς δεν φαίνεται να υπάρχουν ύποπτοι. Οι προεστοί του χωριού αναλώνονται σε υποθέσεις και κουτσομπολιά και μόνο ένας νεαρός καθηγητής, λάτρης της λογοτεχνίας και των βιβλιοκριτικών δημοσιεύσεων επιχειρεί να συνθέσει το παζλ του μυστηρίου. Αυτή είναι με λίγα λόγια η υπόθεση. Ο Λεονάρντο Σάσα (1921-1989) καταγράφεται ως ένας απ' τους μεγαλύτερους συγγραφείς της Σικελίας, αυτού του κομματιού της Ιταλίας που θεωρεί τον εαυτό του ακόμα και σήμερα ανεξάρτητο από την ηπειρωτική χώρα. Έζησε και εργάστηκε για πολλά χρόνια στο νησί, υπήρξε πολέμιος της καθολικής εκκλησίας και Αριστερός (παρά το γεγονός ότι ο πατέρας του είχε ασπαστεί τον φασισμό του Μουσολίνι)....
έξι χρόνια μετά... συγκλονιστικό το ρεπορτάζ πραγματικά!
ΑπάντησηΔιαγραφήεκείνο το καλοκαίρι, όταν μπήκαν οι φωτιές στην Πάρνηθα ακόμα ήμουν στην Αθήνα... και εκείνο το καλοκαίρι έφυγα από την Αθήνα. ενώ καιγόταν η Ελλάδα απ'άκρη σ'άκρη, και μαζί της και η ελπίδα...
κι όμως ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο εκείνο το καλοκαίρι έχει στιγματιστεί από την φωτιά, τον καπνό και τη φωτιά, και την οδύνη...
για τα ανθρώπινα θύματα. για την φυσική ομορφιά. για την Αξιοπρέπεια ενός ολόκληρου έθνους...
θυμάμαι ένα θολό καλοκαίρι... όχι γιατί είναι ξεθωριασμένες οι μνήμες... θολό γιατι κατακλύστηκε από καπνό, ειδωμένο μέσα από δάκρυα... καίγονταν τα πάντα... ο τόπος που ήρθα, ο τόπος που κατάγομαι, τα μέρη που έκαναν διακοπές διάφοροι φίλοι...
κι όμως όλοι κλαίγαμε για το άφθαστο μαρτύριο που βίωναν οι άνθρωποι και ο τόπος στην Ηλεία... εκεί που ριμάχτηκε και η αξιοπρέπεια και η συλλογική ανθρωπιά και ευαισθησία με θράσος και με ειρωνία από τους δήθεν συντετριμένους ανίκανους που ανενόχλητοι βασιλεύουν ακόμα...
αυτό μου μένει... ένα θολό καλοκαίρι με τη γεύση της απελπισίας στο στόμα... η απελπισία βλέπεις έχει την ίδια γεύση με τα αποκαΐδια... μακάρι να δώσει να οργιάσει η φύση και η ψυχή μας, ομορφότερα από πρώτα...